Hittevrij

Met een tas vol proviand slepen we ons naar de waterkant, alwaar de weide van het buitenzwembad nog exact 1 plaatsje in de schaduw overheeft voor 5 handdoeken en talloze rondslingerende kleren. De kinderen weten niet hoe snel ze in het water moeten komen en ik twijfel of de zonnebrandcrème genoeg tijd heeft genomen om in te drogen. Mij krijg je overigens meestal niet zo snel te water, ik benader het oppervlak vaak in fasen; het centrum en de borstpartij geven de meeste strubbelingen, om over de kruin nog maar te zwijgen.

Met een vriendin trotseerde ik eens klappertandend het sauna-wisselbad en trof daar een wat oudere dame die het zen-zijn al helemaal uitgespeeld had. Als een warmbloedige goeroe sprak ze kalm verlicht: ‘polsen eerst.’ Het is sindsdien ons mantra geworden; toepasbaar op alles dat je in eerste instantie doet huiveren. We gaven het elkaar cadeau op tegels en posters en appen het sowieso vaak vanuit een niets dat alles betekent.

Vandaag heb ik het niet nodig, vandaag dompel ik mij dankbaar onder in chloor dat ongetwijfeld verwarmd is door kinderurine, maar tevens door een zon die ik inmiddels zowel binnenshuis als daarbuiten vrees. Niet eerder kregen de kinderen hittevrij, wat zeg ik? Zelfs ijsvrij is er niet meer bij, maar vandaag omarmen we het mediterrane in Achterhoekse zwembaden. Vandaag hang ik als een dubieuze ouder aan de kant; solo en achter zonneglazen verscholen. Ik glimlach naar kroost dat niet weet dat ik kijk, als een potloodventer in badpak. Ik ben blij dat mijn eigen kinderen me af en toe ontwaren, anders was mijn aanwezigheid niet te verklaren.

Een blinde daas probeert mij op te jagen, maar ik laat me niet uitdagen. Op mijn linkerdij vormt zich inmiddels een rode flats van jewelste en ik ben enkel blij dat ie mijn nageslacht niet prikte. Ze zwaaien naar me vanaf het trappetje bij de glijbaan en doen daarna onderwater-koprollen die niet per se voor perfect doorgaan. Straks wikkelen we natte billen in droge handdoeken en gaan op onze zwartleren autostoelen zitten. Maar vanbinnen wijkt de hitte.

Wij zijn hittevrij vandaag. Ook wanneer de thermostaat in de woonkamer aangeeft dat het nog altijd 30 graden is, ook wanneer met het omhoogklimmen der trappen tevens de temperatuur stijgt, ook als geen zuchtje wind ons vannacht bereikt. Ook als ik niet op tijd de parasol op de achtergevel richt, ook als ik vergeet te sproeien of de ramen dicht, ook wanneer ze me komen zeggen niet te weten hoe nog te slapen en ook als we niet genoeg ventilatoren hebben.

Wij zijn hittevrij, in een blind dazend waterig domein van samenzijn; vrij van hitte, vrij van moeten, vrij van naar verkoeling zoeken en zonder dat de polsen eerst moeten.