Twijfelmoed

De zon brandde genadeloos aan de hemel, het plein voor het station stroomde vol mensen. Het zou een demonstratie worden zonder meningen, mensen boven meningen was het motto, een pleidooi voor meer nuance in het asieldebat. De organisatoren kregen daar vooraf kritiek op, mensen begrepen niet wat ze ervan moesten vinden. In een land waarin meningen voorop staan, waar politici meer roepen dan daadwerkelijk onderbouwen, waar nieuwsprogramma’s de meningen van willekeurige voorbijgangers als content met nieuwswaarde presenteren. In dat land is nuance een raar woord geworden, door sommigen direct als links en woke weggezet. Organisator Jeroen Hendrikse had nog een mooier woord; twijfelmoed. 

Dat lijkt een tegenstrijdige combinatie van woorden. Twijfel kan voor verlammende stilstand zorgen en moed zonder richting kan roekeloos worden, maar in combinatie met elkaar zorgen ze voor ruimte om te luisteren, een oordeel uit te stellen, geeft het de moed om zogenaamde feiten te bevragen.

Er waren een paar bezoekers die wilden laten weten dat ze tegen nuance waren, of mogelijk niet wisten wat het woord betekent. Twee vrouwen in neonkleurige kleding, ze misten een paar tanden en hadden een box, een microfoon en wat kleine kinderen bij zich. Ze dansten en zongen op het nummer ‘nee tegen het azc’ en hielden dit zo lang en hard mogelijk vol door de weloverwogen speeches van Jeroen heen. Ze riepen ook dingen als: ‘Vrouwen in Nederland moeten beschermd worden!’ Ik moest daar even om grinniken omdat het me ondenkbaar leek dat zij gevaar zouden lopen om aangerand te worden door wie dan ook, maar foei Willem, dat was een ongenuanceerde gedachte. Zo zag ik meer bedaagde en weloverwogen mensen om mij heen met zichzelf worstelen. Als er een stevige mening wordt geuit, dan krijg je toch de aandrang om daar iets tegenover te zetten, een hele kunst om genuanceerd door te lopen. 

Gelukkig was de liefdevolle positieve sfeer overweldigend aanwezig en daar verbleekte het tegenprotest bij. Wel was de gemiddelde leeftijd van de demonstranten nogal hoog. Ik weiger te geloven dat genuanceerde denkers een uitstervende soort vormen, waar zijn de jongeren met twijfelmoed? Mogelijk twijfelden die nog of ze zouden gaan, een volgende keer hoop ik ze te zien.