De wandeling

Mevrouw Bombeld moet het hele weekend werken, dus echt gezellig is het niet. Op de website Achterhoek Agenda zoek ik naar vertier. Valt er in de regio nog iets te beleven? Naast heel veel kerkdiensten op zondag is er vast nog meer te beleven. En zo beland ik op zondagmorgen om 11 uur in Ruurlo voor een georganiseerde wandeling van tien kilometer.

Nu ben ik eerlijk gezegd niet zo van het grootschalige gewandel. Met mevrouw Bombeld zoek ik het liefst de stilste paadjes in het bosgebied tussen Warnsveld, Vorden en Lochem. Maar als ik alleen op pad ben is het anders. Zo ook vandaag, wanneer ik te gast ben bij wandelvereniging DOS in Barchem. Heel officieel bij de vierde wandeling van de serie Winter5Maandse. Vijf zondagen in de winter wordt er grootschalig gewandeld in de regio.

In Ruurlo krijg ik een voorproefje in grootschaligheid. Auto één, twee, drie en vier voor mij parkeren ook vlakbij het vertrekpunt. Er stappen mensen met wandelhoeden uit. Mensen met wandelsokken en mensen met rugzakken alsof er een zwaar parcours moet worden afgelegd. En dan natuurlijk de artistiekelingen die altijd bijzonder gekleed op grote evenementen afkomen. Ik vind het allemaal prima, gezamenlijk dragen ze bij aan een kleurrijke tocht. De officiële parkeerplaatsen zijn inmiddels overvol. Het wordt filelopen richting ’t Medler door een aantrekkelijk bosgebied. Ik maak het niet te gek, 15 en 20 kilometer is mij te uitdagend, 10 kilometer is goed te doen.

Onderweg twijfel ik wel even aan het vertrouwen dat de organisatoren hebben in de wandelaars. Op bijna iedere boom hangt wel een bordje met rechtdoor of links- of rechtsaf. We naderen een splitsing van de routes. Het kan niet duidelijker: 15 kilometer rechtdoor met een pijl omhoog en 10 kilometer rechtsaf met een pijl naar rechts. Ik ga rechtsaf. 10 meter verder staat het volgende bordje: u bevindt zich op de route van 10 kilometer. Zelf de grootste sufferd kan hier niet verdwalen. 

Een leuke vrouw komt naast mij lopen en begint een gesprek. En plotseling loop ik niet meer alleen. De hele route keuvelen we vrolijk over het werk, de kinderen en de vakanties. Het rustpunt halverwege is bij zo’n wandelclub natuurlijk weer uitstekend geregeld. Koffie voor 1,50 en een plak krentenwegge zorgt voor een heerlijke break. Mijn wandelpartner vraagt of ik het bezwaarlijk vindt dat we samen verder gaan. “Nee hoor, geen probleem”. En zo wordt het onverwachts toch nog een verrassend leuke ochtend. 

En ik heb inmiddels al besloten, als mevrouw Bombeld in het weekend in de vroege dienst moet werken, ga ik voortaan gewoon gezamenlijk wandelen. En misschien kom ik weer van die gezellige vrouwen tegen. Dat lijkt mij leuk.