Bach met een twist

Het gouden herfstlicht geeft een magische glans aan de dagen. De nog zomerse warmte voelt als iets illegaals, iets waar we eigenlijk geen recht meer op hebben. Maar het is er en ik zuig het in me op. Vorige week besloot ik mijn dochter Marie op een uitje te trakteren; een concert van Johannette Zomer en Bert van den Brink in het mooie kerkje in Warnsveld. Bach Unlimited, waar barok en jazz elkaar ontmoeten. Bach leek me een betrekkelijk veilige keuze voor mijn dochter, terwijl ze anderzijds toch op het verkeerde been zal worden gezet. Ik voel als vader een verantwoordelijkheid om ook dat altijd te blijven doen. 

Marie is vrij streng in de leer. Voor klassieke muziek pleegt men ontzag te hebben, jazz is om van te genieten als de muzikanten maar geen wilde dingen doen, het leven is een serieuze zaak en oude mensen zouden veilig in een verzorgingstehuis opgeborgen moeten worden. Haar vader voorop. Dat ik mij met Arend per fiets verplaats naar wilde concerten in Almen, ondergrondse plekken waar de alcohol vast rijkelijk vloeit, dat vindt ze ongehoord. Ik probeer het goed te maken met Bach. Bach met een twist, dat wel. Johannette Zomer noemt zichzelf en de klassiek celliste ‘Barokchicks’ die best even moesten wennen aan de jazzmusici om hen heen, maar er ook erg van genieten. Ik verwacht een afkeurende huivering naast me, maar Johannette is een kopstuk in de klassieke muziek. Ze komt ermee weg. Ze zingt ook werkelijk prachtig, het is alsof de kerk zich vult met goud. 

De mooiste momenten ontstaan als de fenomenale jazzmusici met de klassieke muziek aan de haal gaan, als een fuga bijna ontspoort, als de saxofonist ermee aan de zwier gaat. De pianist Bert van den Brink is een fenomeen op zich. Hij is blind vanaf zijn geboorte en speelt alles op gehoor. Je ziet zijn handen liefdevol tastend over het klavier gaan om zinnenprikkelend en intens te spelen. Je hoort dat hier geen akkoordenschema of solfège in de weg zit. Hij ìs muziek, recht vanuit zijn ziel vult het de kerk. 

Soms vind ik ze nog wat voorzichtig, voor mijn part mogen ze nog meer los gaan. Maar voor Marie is het beter zo. Terwijl we de kerk uit lopen vraagt ze bezorgd: ‘Had Bach dit wel goed gevonden denk je?’ ‘Bach was verrast geweest en jou heb ik stiekem zien genieten meisje,’ zeg ik pesterig. Ze lacht. Mijn dag is goed.