Betovering

Wat vrijdagavond werd afgetrapt met een mozaïek van flarden, barstte de ochtend erna bevlogen uit haar voegen. Vanuit Het Koelhuis vonden tallozen de weg; een stad in die transformeerde tot theater. De tongval van dit festival bewoog zich van Duits naar Frans tot zoetgevooisd Vlaams, maar weerkaatste vooral werelds tegen de wanden van sprakeloos verstaan. Er is geen taal nodig wanneer je voelt, geen tolk voor wie universeel tot de verbeelding spreekt en geen klank voor wat geen woorden nodig heeft.

Al was er wel dat programmaboekje dat las als een gedicht, waarin zinnenprikkelend lyrisch licht en krachtig werd aangezet tot te veel zijn omarmen als een daad van verzet, je te laten raken zonder te worden geplet, de vooroordelen geen schuttingen te laten worden op platgeslagen percelen, maar vooral in jezelf het fundament als trampoline te herkennen, opdat je opveert als een opwindbaar kuiken en neerdaalt als een dwarrelend herfstblaadje. Zo groen nog als de shirts die vrijwilligers droegen, zo lichtvoetig als de opkomst van vijf acrobaten, zo sterk als het liften van een dansechtgenote en zo hoopvol als de uitkomst elkaar in het midden te kunnen vinden.

Het was prachtig in de stad, op een route langs hofjes en pleinen, waar de kopse kant van de Rozengracht ineens een groen Colosseum van gras en er overal betovering was; adembenemend circus in stadse pistes, leeftijdsloze magie in natuurspeeltuin, ode aan kaderloos zijn op Waterplein. Het Oude Bornhof als echoput voor operette, de Noorderhavenstraat als decor voor balanceren en een Museumtuin als open dak bij groots jongleren.

Ik zag koorddansers bruggen slaan, een speler elastisch op schouders staan, ben gewoonweg maar op de stroom meegegaan, had geen keus en wilde ook niet anders, bleek enkel aan de Noorderhaven verankerd. En schreef - met dat uitzicht - toen een gedicht.

Laat alle bubbels ploppen,
breek door barrières heen,
maak een zoektocht naar begrip
en doe dat niet alleen,
verdwaal slechts licht vanbinnen
in nostalgie en broederschap;
overtuiging is het antwoord
in deze Torenstad,
trek geen muur op vanuit angst,
bouw een brug als elastiek,
rek je hart uit vanuit wilskracht,
dien het donker van repliek.
Het zijn maar wegen, lieve mensen,
die ons scheiden-, dan wel vinden,
laat het pad een anker zijn
en je Oeverloos verbinden.