Durven

Ik zag een berichtje in de krant over een Mede middag in de bioscoop. Aangezien Arend en ik onszelf tot de eenzame heren van Zutphen rekenen, besloten we een kijkje te gaan nemen bij deze middag voor medemenselijkheid. Er werd een film vertoond over eenzaamheid en sociale organisaties die daar iets tegen proberen te doen: ‘Niet durven is jezelf verliezen.’ De titel van de film was een mooie uitspraak van een omvangrijke man die plotseling alleen kwam te staan door het overlijden van zijn vrouw. Hij durfde niet goed de deur uit en onder de mensen te komen, maar besefte dat de eenzaamheid ondraaglijk zou worden als hij het niet deed. 

Zo durfden wij bij dit evenement naar binnen te wandelen, terwijl het meer een netwerkbijeenkomst van sociale organisaties leek en we niet zeker wisten of we er wel thuishoorden. Na de film kwam er een gesprek op gang met de hoofdrolspelers. Iemand vroeg: ‘hoe kan het dat we in Nederland zoveel organisaties nodig hebben om simpelweg naar elkaar om te zien? Is dat niet in allerlei andere culturen veel vanzelfsprekender?’ Men moest toegeven dat dat laatste in veel gevallen waar was. De man uit de film vertelde dat het vroeger ook in Nederland anders was; er werden witte lakens voor het raam gehangen bij een sterfgeval, waardoor de hele buurt direct op de hoogte was en in de periode daarna hulp kwam bieden. 

Nu zijn Nederlanders meer achter hun eigen voordeur verdwenen, maar de enorme hoeveelheid sociale organisaties die alleen Zutphen al rijk is en die hier samen de bioscoop vulden duiden toch op een grote behoefte aan saamhorigheid. Het mag dan geïnstitutionaliseerd zijn, de initiatieven zijn er, ze krijgen legio vrijwilligers in beweging en zorgen voor allerlei vormen van contact die zonder hun tussenkomst niet tot stand waren gekomen.

Na de film ontmoetten we mensen en kwamen erachter wat voor moois er in Zutphen wordt georganiseerd, hoe buurtgenoten samen tunnels en elektriciteitshuisjes beschilderen, hoe pleinen met vereende krachten worden vergroend en dat je op vrijdag in Warnsveld kunt gaan dansen met de dames van het Dans en Praat Cafe. We beloofden daar een keer onze beste dansmoves te komen uitproberen. Mensen genoten van drankjes, maar wij waren er niet zeker van of de borrel wel voor ons bedoeld was. Na even twijfelen liep Arend alsnog gedecideerd op de bar af: ‘Niet durven is jezelf verliezen.’