De mooiste gezichten van Zutphen
AlgemeenIn Zutphen begon fotograaf Frank Mossink ruim twee jaar geleden met het portretteren van opvallende stadsgenoten. Zijn fascinatie voor portretten deelde hij op social media, waar het snel aansloeg bij een breed publiek. Eind 2023 vierde Mossink zijn 100e portret, en vanaf dit jaar is de wekelijkse serie te bewonderen in Contact Zutphen-Warnsveld.
Door Frank Mossink
Ditmaal ben ik te gast bij Mariëtte Hehakaya voor de serie ‘Mooiste Gezichten van Zutphen’, een pianiste met een indrukwekkend muzikaal talent. In haar prachtige appartement ontvangt ze me hartelijk met koffie en bonbons, omringd door kleurrijke kunst aan de muur en niet één, maar twee vleugels, een gamelan en een piano. Het gesprek gaat al snel over muziek. Kort daarna onderbreekt ze het gesprek om iets te laten horen, waarbij duidelijk wordt wat een virtuoze pianiste ze eigenlijk is.
Mariëtte vertelt gepassioneerd over haar muzikale reis, die begon in het groene Boskamp achter Olst. Als kind voelde ze zich vaak anders dan anderen, maar vond ze sterk aansluiting in de natuurlijke omgeving waar ze graag was. Haar vader, een arts van Molukse afkomst, had veel meegemaakt in Indonesië en ontving destijds een huis in Boskoop als erkenning voor zijn verdiensten. Haar moeder was een blonde Nederlandse vrouw, wat hun verschijning in dat kleine dorpje destijds opmerkelijk maakte. Op haar derde ging Mariëtte al naar de kleuterschool, omdat ze thuis soms moeilijk was voor de werkster die deels voor haar zorgde. Ze herinnert zich nog de lieve kleuterjuf die het goed met haar kon vinden, waar ze op haar stoel mocht wippen en aan het einde van de dag mocht fluiten op de gang, wat ze geweldig vond. Haar muzikale talent viel de juf ook op, die voor haar een groot kinderklokkenspel kocht.
Ze herinnert zich een tante die uit Apeldoorn kwam rijden in een eend en piano speelde. Deze vrouw was mooi en verfijnd, droeg prachtige sieraden en rook lekker. Mariëtte dacht bij zichzelf: zo wil ik ook worden! Haar beide ouders waren ook muzikaal en stimuleerden haar liefde voor muziek. Na verloop van tijd verhuisde het gezin naar een ander klein plaatsje, Wesepe. Daar had men nog nooit donkere kinderen gezien en werd ze vaak aangestaard door de buurtbewoners. Toch bouwde ze er mooie vriendschappen op, waarvan een groep vrouwen die ze daar leerde kennen nog steeds bij elkaar komt.
Al snel ontdekte Mariëtte dat muziek maken haar als het ware liet zweven, in een parallelle dimensie bracht. “Maar,” voegt ze toe, “je moet er wel voor oefenen en hard werken.” Ter illustratie speelt ze razendsnel enkele loopjes uit een stuk van Mozart. Vanaf haar zevende kreeg ze aan huis pianoles en op haar negende ging ze naar de Deventer Muziekschool. Op haar twaalfde werd ze echt ontdekt als talentvolle musicus toen ze het Eerste pianoconcert van Mozart speelde bij Jeugd en Muziek Nederland. Vervolgens trad ze op met regionale en nationale jeugdorkesten. Haar leraar in Deventer moedigde haar aan zich aan te melden voor het conservatorium, waar ze op haar vijftiende in Arnhem werd toegelaten, terwijl ze tegelijkertijd gymnasium volgde. Rond haar zeventiende verliet ze huis onder moeilijke omstandigheden, terwijl haar ouders scheidden. Met financiële steun van de gemeente Arnhem kon ze daar wonen en studeren. Ze vervolgde haar studie aan het conservatorium in Amsterdam, behaalde een aantekening in kamermuziek in Zwolle en studeerde bij Martha Argerich aan de Hochschule für Musik in Keulen.
Haar leven na het conservatorium was gevuld met succesvolle optredens in binnen- en buitenland en het componeren van diverse eigen stukken. In Voorburg runde ze een pianoschool met 75 leerlingen en ontving ze als eerste de Antje van Dijk-cultuurprijs in Zutphen. Wanneer ze speelt voelt Mariëtte zich gelukkig en ziet ze kleuren opstijgen uit haar vleugel als bellenblaasbellen, die naar de luisteraars toe gaan.
Ondanks haar succes kende Mariëtte ook moeilijke perioden, waaronder een hersenbloeding op haar 31ste en een akelige scheiding waarbij ze haar beide huizen en bezittingen verloor. Ze moest weg uit Wesepe, haar toenmalige woonplaats, maar koos er acht jaar geleden voor om in Zutphen te gaan wonen, waar haar dochter al naar de Vrijeschool ging. Het was een logische keuze, aangezien haar ouders elkaar in Zutphen ontmoetten en er trouwden. Ze kregen er ook een zoontje, dat kort daarna overleed. Het verdriet over dit verlies maakte dat haar ouders hier nooit over spraken. Geïnspireerd door de Columbia River in Amerika, waar ze optrad, componeerde ze bij terugkomst in Zutphen de pianosuite ‘Tails of the River’ over de IJssel, die ze beschouwt als haar oorsprong. Ze ziet de prachtige rivier als een levendig aquarel.
Aankomende zaterdag, 29 juni, treedt Mariëtte op in de Walburgiskerk op een Fazioli-vleugel van drie meter lang. Mis deze unieke kans niet om te luisteren naar de pianiste die tussen de zwarte en witte toetsen alle kleuren kan laten horen: Mariëtte Hehakaya.
Facebook ‘Frank Mossink’
