Assistentiehond en maatje Kiran houdt Chantal (33) uit Zutphen op de been

‘Kiran mag niet worden afgeleid als hij aan het werk is’

Door Rudi Hofman

ZUTPHEN – Chantal Driessen uit Zutphen heeft autisme en kampt met psychische problemen. Haar maatje Kiran, een psychosociale assistentiehond, houdt haar op de been. De twee vormen een hecht team. Hoewel zij het erg spannend vindt, werkt Chantal om meerdere redenen toch mee aan een interview. Zij weet zich hierbij gesteund door hondentrainer Helma Polman.

In het appartement van Chantal binnen de beschermd wonen-locatie van GGNet aan de Lombardsteeg komt Kiran nieuwsgierig kijken wie er op bezoek is. De net twee jaar jonge reu kijkt vriendelijk uit zijn ogen en ik wil hem met een aai begroeten, maar Chantal maakt meteen duidelijk dat dit niet de bedoeling is.

Als Kiran zijn speciale dekje met daarop onder meer de tekst ‘niet afleiden’ draagt, dan mag alleen Chantal met hem bezig zijn. “Een buschauffeur wil ook niet gestoord worden. Als Chantal met Kiran op straat loopt, is Kiran aan het werk en dan moeten mensen hem met rust laten”, legt Helma Polman uit. Zij is eigenaresse van hondenschool & gedragscentrum DogWise en mag zich sinds 25 jaar kynologisch gedragstherapeut noemen. Sinds een jaar of tien biedt zij teamtrainingen aan voor honden met een hulptaak. Aan het begin van het traject kwamen Chantal en Kiran ook voor algemene puppytraining naar DogWise, zij het bij een andere instructeur. Chantal: “Ik heb heel lang nagedacht over een assistentiehond. Grote trajecten zijn voor mij onbetaalbaar en de gemeente en de zorgverzekeraar willen de kosten niet vergoeden. Gelukkig kon ik wel bij Helma terecht.”

Steunen en spiegelen
Zonder Kiran, haar grote steun en toeverlaat, kan Chantal simpelweg niet: “Vanuit mijn autisme geeft hij mij ritme en structuur. Hij ziet mijn angst en spanning. Dan komt hij naar mij toe om mij te steunen of te spiegelen. Als hij merkt dat het slecht met me gaat, bijt hij in de riem of begint hij te klooien of mij te irriteren. Soms is dat heel confronterend. Kiran doet in tegenstelling tot mensen nooit aan veroordelen. We vormen samen een team. Zonder hem zou ik nog dieper in een crisis wegzakken.”

Volgens Helma komt niet iedereen in aanmerking voor een assistentiehond. Zij prefereert deze term om verwarring te voorkomen. Er zijn bijvoorbeeld ook ADL-hulphonden die iemand met een lichamelijke beperking helpen bij algemene dagelijkse levensverrichtingen. Verder heb je onder meer een therapiehond die met de therapeut meekomt, een diabeteshond, blindengeleidehond en buddyhond voor mensen met PTSS.

Wandelen
Buddyhonden mogen niet overal mee naar binnen, weet Helma. Kiran is een officieel opgeleide assistentiehond en mag dat wel mits hij zijn opvallende dekje met DogWise-logo draagt en Chantal haar pasje kan tonen. Waar de Zutphense voorheen het liefst alleen op haar kamer verbleef, gaat zij nu dagelijks zeker vier keer aan de wandel met haar hond.

Doordat zij zich volledig op Kiran kan focussen, durft Chantal sinds een tijdje ook bijvoorbeeld een winkel, supermarkt of restaurant binnen te stappen. “Ik ben niet alleen voor mezelf maar ook voor Kiran beslissingen aan het maken en durf andere mensen aan te spreken en mijn grenzen aan te geven.”

Kinderen
Zoals gezegd, is het heel belangrijk dat Kiran tijdens zijn werk niet wordt gestoord of afgeleid. Gebeurt dit toch, dan raakt Chantal van slag en slaat zij dicht. Door zo’n negatieve ervaring kan zij angstig en bang worden en zelfs in een crisis belanden. Kinderen doen het vaker dan volwassenen goed als zij Chantal en Kiran tegenkomen, is Helma’s ervaring. “Ik denk dat dit komt doordat ze iets over assistentiehonden hebben gezien of gelezen.” De zeer ervaren hondentrainster en -gedragstherapeut benadrukt dat assistentiehonden als Kiran nooit alles perfect kunnen doen. “Ook getrainde honden blijven honden. Het zijn - gelukkig - geen robots. Niet alles is maakbaar.” In haar werk probeert de Warnsveldse vooral spelenderwijs met gehoorzaamheidsopdrachten de band tussen hond en baasje te versterken.

Zonnestraal
Kiran, een Hindoestaanse jongensnaam, betekent zonnestraal en is door Chantal heel bewust gekozen. “Hij is mijn redder en houdt mij op de been. Door mijn verhaal te doen, hoop ik dat iedereen beter begrijpt waarom ze Kiran met rust moeten laten als hij zijn dekje draagt.” Chantal sluit niet uit dat zij te zijner tijd onder begeleiding van Helma haar ervaringen gaat delen met mensen die in hetzelfde lastige schuitje zitten als zij. Met als doel ze op die manier te helpen en te inspireren om ook voor een assistentiehond te gaan.