Schuld

Ik koester mij in het zonnetje terwijl ik dit schrijf. De natuur heeft het mooi geregeld dat je iedere winter weer vergeet hoe het echt voelt om je gezicht te laten opgloeien in de eerste lentezon. Misschien ligt het aan mijn leeftijd, misschien ben ik extra vergeetachtig, maar tijdens grijze wintermaanden ben ik echt kwijt hoe fijn dat voelt. Het zal wel zelfbescherming zijn, als je niet meer weet wat je mist dan mis je het minder.

Ik zit op een bankje in de tuin van Arend. Hij is zijn appelboom aan het snoeien en wil graag dat ik meebeslis over iedere tak die hij gaat knippen. Dat schrijft wat moeilijk, maar het alternatief was om binnen te blijven in mijn bovenwoning en daar te schrijven. Als ik zonder op te kijken ‘ja’ met ‘nee’ afwissel, dan zal de boom wel een evenwichtig geheel worden. Om mijn adviezen extra gewicht te geven voeg ik er de uitspraak van wijlen mijn grootvader aan toe: ‘Je moet de boom zo snoeien dat je er een boerenpet doorheen kan gooien’. Arend kende mijn wijsheid al, maar staat tevreden en aandachtig knippend op de ladder. ‘Fijn dat het geen vrouwendag meer is, hè Willem.’ ‘Nou jongen, zo erg is dat toch niet,’ antwoord ik bemoedigend. 

‘Jawel. Ik gun vrouwen hun eigen dag, daar gaat het niet om, maar ik zit altijd met de nare combinatie van me buitengesloten voelen en een collectief mannelijk schuldgevoel. Kennelijk hebben wij mannen eraan toe bijgedragen dat vrouwen eeuwenlang als een inferieure soort zijn gezien en nog steeds zit dat dieper in onze cultuur dan we toe willen geven. Waarom verdienen ze minder geld? Waarom kunnen ze niet veilig over straat? Waarom is het voor velen een moeizaam proces om te stoppen met behagen en zich aan te passen en te beginnen met zichzelf serieus te nemen? Is dat allemaal onze schuld? Moeten ze daarom feesten geven waar wij niet welkom zijn?’ Arend kijkt me treurig aan. 

Mijn afwisselende ‘ja’ en ‘nee’ volstaan niet meer. Ik kijk Arend streng aan en zeg: ‘zwelgen helpt niet. Ja, mannen namen eeuwenlang de leiding en er lopen grensoverschrijdende exemplaren rond. Collectief gezien moeten we daar de verantwoordelijkheid voor nemen en in praktijk betekent dàt het keerpunt. Zodra je ziet en erkent wat er niet klopt, kun je beginnen om het te veranderen.’ Arend kijkt me vol ontzag aan. ‘Jij bent de droomprins van iedere vrouw,’ verzucht hij. ‘Jammer dat je mooie ideeën schuilgaan achter zo’n ouwe rotkop.’