Zingen was de taal van Merels hart
MaatschappijIn memoriam Merel Harkink (1962-2025)
ZUTPHEN/WARNSVELD – Je weet het van tevoren en als het dan ook werkelijk zo gaat, is het extra hartverwarmend: de bezoekers van de Martinuskerk in Warnsveld werden woensdagmiddag verwelkomd door een koor. Het was háár koor, Merel Harkinks koor, dat zong. Het koor Zutphen Zingt Werelds, waar huidskleur en afkomst niet uitmaken, waar Nederlanders en medelanders elkaar vonden en vinden, en dat zullen blijven doen, ook nu Merel Harkink is overleden.
Door Sander Grootendorst
“Zingen was de taal van Merels hart.” Zo formuleerde An de Cock het, de voorzitter van de stichting Grenzeloos Muziek (muzieklessen voor vluchtelingen), waar Merel docente en coördinator was. In alle toespraken, alle gezongen en gedichte woorden kwam het op een of andere manier, direct of indirect, tot uiting. En bovendien: dat dat zingende hart er een van goud was.
Merel werd in 1962 geboren in Geesteren (tegenwoordig gemeente Berkelland), als derde dochter van Marie en Reint Harkink. Al snel stond ze in het dorp bekend als “het muzikale meisje met het hart op de juiste plek”, vertelde haar oudere zus Ria. Merel koos voor de dwarsfluit, Ria voor de piano en Ria’s tweelingzus Janet voor de viool: samen gaven ze concerten. Ze waren achterkleindochters van een van de oprichters van de muziekvereniging in Geesteren: in dat orkest heeft Merel een paar jaar meegespeeld.
Levensvervulling
Als een soort ontdekkingsreis naar zichzelf deed ze meerdere studies, waaronder (aan het conservatorium in Maastricht) lichte muziek en zang. Ze haalde haar Pabo-diploma, stond in met name Ruurlo vijftien jaar voor de klas en was vakleerkracht muziek in Dieren. Ze ging die lessen ook aan huis geven, haar schooltje aan de Weg naar Laren heette Combi Combo. Ze stond aan het hoofd van diverse Zutphense koren. Verder heeft ze een tijdlang in de zorg gewerkt met mensen met een verstandelijke beperking.
Haar zus Ria: “Al deze dingen en ontwikkelingen hebben je gevormd tot een mooie, liefdevolle vrouw die klaarstond om met haar gevoel en energie iedereen te laten excelleren.” ‘Iedereen’: ook de bewoners van het asielzoekerscentrum in Zutphen en andere vluchtelingen waren welkom. An de Cock: “Je levensvervulling spiegelde zich in de ontmoeting met mensen van andere culturen.” Dat deelde ze met haar echtgenoot en grote liefde, kunstenaar/dichter Henk Gombert. Hun hartverwarmende motto: ‘Jouw huis is mijn huis’. En niet alleen voor mensen: ze was een echte dierenliefhebster. Hond Billie was met baasje Henk mee naar de uitvaartbijeenkomst en begroette kwispelend elke gast die hij van al die huisbezoeken herkende. Onder wie de Iraanse Sahel, die van Merel zang- en fluitles kreeg en nu een afscheidslied kwam zingen.
Tal van anderen die Merel onder haar hoede had waren er woensdag bij. In 2020 zei Merel in een interview: “Een vluchteling was vanwege zijn situatie zwaar depressief. Na een maand meezingen stond hij op ons podium en zong een solo. We geven mensen levensvreugde.”
Concertgebouw
Samen met zangeres/pianiste Merel Hubatka (die in de kerk een speciaal lied voor haar naamgenote zong en speelde) richtte Merel een koor voor asielzoekers op, dat optrad bij het Zutphens festival Bach Bridges en – glorieus hoogtepunt – in het Amsterdamse Concertgebouw: een bijdrage aan de Matthäus Passion. Het koor vormde de basis voor het initiatief Grenzeloos Muziek, dat onder auspiciën van de Muzehof doorgaat. Merel Harkink zal als lichtend voorbeeld blijven gelden, dat kan niet missen.
Merel liet zich door ziekte de laatste jaren niet ontmoedigen, ze bleef tot op het laatst waar mogelijk actief, zong twee maanden voor haar dood nog op de verjaardag van haar moeder (91).
Het was toepasselijk dat het officiële gedeelte woensdag werd afgesloten met een opname van Merels stem: Golden Slumbers van The Beatles zong ze, een wiegenliedje. De hond reageerde erop.
Het samenzijn in de kerk was in zijn geheel een illustratie van een uitspraak van Merel in het bovengenoemde interview: “Muziek is universeel, een internationale taal. Het is grensoverschrijdend. Met dit koor gaat een wereld open. Zang is magisch en kan veel losmaken.”
Merel Harkink werd 63 jaar.
