Hemel

Het begon te schemeren en Arend en ik wandelden door kleine straatjes vol bloemen in Lochem. Het plein naast de kerk vulde zich met mensen met klapstoelen, dekentjes en flessen wijn. Een groot scherm onder de sterrenhemel. ‘Wat romantisch eigenlijk,’ verzuchtte Arend, ‘jammer dat ik hier met jou ben.’ ‘Ja vrouwen lijken wel leuk Arend, maar ze geven veel meer gedoe dan een oude vriend zoals ik. Geniet maar gewoon van de rust met mij.’

De film ‘As it is in heaven’ stond op het programma, een fijne film over zingen en muziek en het plein was afgeladen vol. Voor aanvang trad een dirigente naar voren en vroeg iedereen die dat wilde om ook naar voren te komen. Ik houd wel van zulke acties, maar Arend met zijn grote mond bleef bedeesd zitten. Ze kreeg ons op ludieke wijze aan het zingen, een gevoel van trots vulde mijn borst, het klonk meteen al best mooi.

Daarna doken we in het verhaal van een groot dirigent die wegens gezondheidsproblemen moet stoppen en terugkeert naar het kleine Zweedse dorpje waar hij opgroeide. Met aanvankelijk enige tegenzin krijgt hij een wiebelig kerkkoortje onder zijn hoede en samen ontdekken ze gaandeweg waar muziek eigenlijk om draait. Niet om techniek, competitie, de frustrerend en ongezond hoge lat die hij als groot dirigent aanhield. Het gaat om het vinden van je eigen stem, je uit durven spreken, aandacht, verbinding tussen mensen, jezelf mogen zijn. Zo hier en daar is de film wat ‘over the top’. Dan hoorde ik Arend diep zuchten naast me, maar bij een ontluikende romance vergat hij zijn commentaar en genoot stiekem mee.

‘Jammer dat wij geen dekentje meegenomen hebben om gezellig samen onder weg te kruipen,’ fluisterde ik pesterig in zijn oor. Eigenlijk meende ik dat wel, want de avond was kouder dan ik had verwacht. Aan het eind van de film deden ze mee aan een korenwedstrijd, maar omdat de dirigent elders in elkaar zakte moesten ze zonder hem optreden. Onzeker zochten ze hun eigen toon, ze improviseerden en uiteindelijk deed de zaal vol andere koren met hen mee. Geen competitie, maar samenzang en verbinding.

Om ons heen in het publiek waren mensen uit een projectkoor opgestaan en begonnen ook te zingen. Sterren flonkerden, kerkklokken sloegen en ieder zong zijn eigen toon. Magisch vond ik het. Arend vond het irritant. Zo zie je maar weer; ieder mens is verschillend, maar als die eigenheid in klank samenkomt dan word je even opgetild naar de hemel. Ik dan tenminste.

Willem Nagel