Herdenking verzetsstrijders IJsselkade

ZUTPHEN - Op de IJsselkade werd dinsdag stilgestaan bij het ingrijpende moment van 31 maart 1945, toen tien verzetsstrijders werden geëxecuteerd. Hun lichamen werden in de IJssel gegooid, maar één man overleefde. Een kogel had afgeketst op een knoop van zijn jas, waardoor hij niet dodelijk werd geraakt. Hij liet zich meevoeren door de stroom van de rivier en kroop uiteindelijk op het droge. Later kon hij getuigen van deze tragedie en het wonder dat hem het leven had gered. 

De herdenking begon met een welkomstwoord door Ellen Melsen, waarna burgemeester Wimar Jaeger de aanwezigen toesprak. Hij richtte zich vooral tot de leerlingen en vertelde onder andere over het gepest worden van een vriendje tijdens zijn eigen schooltijd, als een herinnering aan het belang van respect en medemenselijkheid.

Ria Boxtart legt bloemen ter nagedachtenis aan haar vader, die ze nooit gekend heeft. 

Daarna volgden persoonlijke toespraken van nabestaanden en betrokkenen. Ria Boxtart sprak over haar vader, die ze nooit gekend heeft, maar die ze elke dag mist. Emma van Blooijs uit groep 8 las haar gedicht voor, en Tim van Veelen sprak namens de familie Oskam. Wido van Heemstra sprak namens de familie van Heemstra. 

De familie Heemstra herdenkt hun dierbaren bij het monument op de IJsselkade

De burgemeester en nabestaanden legden bloemen bij het monument ter ere van de verzetsstrijders. Rick Verschure speelde de taptoe op de trompet, waarna iedereen twee minuten stilte in acht nam. 

Onder begeleiding van de Pipes and Drums werden twee coupletten van het Wilhelmus gezongen. Mary Hobelman uit groep 7 las haar gedicht voor, waarna namens de Bongerd een krans werd gelegd. Ook de kinderen en andere aanwezigen legden bloemen ter nagedachtenis. 

Gedicht door Mary Hobelman (Groep 7):

De Tweede Wereldoorlog 

De oorlog is een tijd vol pijn, met rouwen
En mensen die er niet meer zijn.
Het begint met een man
Die dacht dat hij alles kan.
Hij wou macht en wou meer
Hij wou alle eer.
En wat in zijn ogen slecht was
Dat was er niet meer.
De Joden het aantal doden waar
Ging het heen.
Maar toen ineens kwamen er mensen
En ze verlegden hun grenzen.
Ze gingen vrede wensen
Ze werkten de Duitser tegen.
Daardoor kregen ze voor de bevrijding
Een kogelregen. 10 mannen niet heel oud.
Eén van de mannen was Wouter van Benthum.
Maar hij overleefde.
Nu weten wij waar zij naar streefden.
Nu wordt nog steeds naverteld hoe mensen dit verhaal beleefden
Hoeveel impact dit had op hun leven en hoeveel ze moesten geven.
Dit herinneren we ons telkens weer
En deze mannen verdienen de eer.


Mary Hobelman uit groep 7 leest haar gedicht voor