Hemelvaren
‘Kom Willlempie, we gaan morgen hemelvaren,’ zei Arend resoluut. Ik keek hem bezorgd aan en zag beelden voor me waarbij er om vijf uur 's morgens een wekker af zou gaan, waarna we ons beduimeld en verkreukeld in een regenpak zouden hijsen om eendrachtig door het natte gras te waden. Natuurlijk, als de zon op zou komen, de hemel in vrolijke kleuren zou hullen en glinsteren in dauwdruppels op het frisse jonge blad, dan zou de stemming er alsnog wel in komen, maar een goede nacht slaap is toch fijner.
‘In het holst van de ochtend?’, vroeg ik hem. Arend lachte om de bezorgde blik in mijn ogen. ‘Nee hoor, dat is dauwtrappen. Hemelvaren kan de hele dag. Ga je mee naar een jazzconcert in Utrecht?’ Mijn hart maakte een sprongetje: ‘Wat een gouden idee, waarom komen we daar niet vaker op?’ Hij haalde zijn schouders op: ‘Tsja, het is een hele stap voor ons Achterhoekers om een reis naar de Grote Stad te ondernemen. Zutphen zit veilig om ons heen, hier weten we waar we aan toe zijn. In de stad heb je hippe jonge mensen in hobbezakkerige spijkerbroeken met tatoeages en gaten daar waar ze niet horen. Maar hee, zijn we daar bang voor? Nee toch. Nu ik erop let: jouw broek zit eigenlijk ook wat hobbezakkerig.’ Ik keek naar beneden naar mijn versleten ribbroek, slap rond de heupen. Toch zou ik er niet mee in de massa opgaan, maar die wens had ik ook al sinds enige decennia niet meer.
We stapten in de trein en togen naar Tivoli. Daar was het plafond zo duizelingwekkend hoog dat we ons toch provinciaaltjes voelden. Grote roltrappen voerden ons naar boven. ‘Die heb je in Zutphen niet hè,’ riep Arend. Ik kon me inderdaad geen Zutphense roltrap voor de geest halen. Daarna klommen we nog vele trappen op tot we hijgend en puffend helemaal bovenin het gebouw bij Club Nine aankwamen. Daar speelde Joel Ross ‘Good vibes’; een stoere gast met gouden ketting en nektatoeages die fenomenaal de vibrafoon bespeelde. Een geweldige pianist die ongeveer zestien leek, wiens grote afro roze oplichtte in het podiumlicht. Een subtiele drummer met geweldige timing, een virtuoze bassiste en een saxofonist waar ik vooral van genoot als hij zich een beetje inhield. Die vibrafoon, het lijkt zo op het eerste gezicht een tingel tangel instrument maar onder de begenadigde handen van Ross voeren we zo… ja… de hemel in.