Fonteinen
Ze is met de bus en school naar Barcelona; een volgepakte week en een hostel vol feest. Platzak weer huiswaarts, omdat ze het op de terrassen niet zo nauw met tieners en alcohol namen en vol van verhalen over jongens die stiekem naar de kamer kwamen.
Ik krijg updates over afgelegde afstanden, selfies vanuit een klein (doch overbevolkt) make-uppend domein en video's van dat ze op een catamaran aan het varen zijn. De dagen stuwen haar voort op gezelligheid en adrenaline en ik denk dat ze in de bus nog het meest heeft geslapen; met de touringcar naar Spanje en een klas vol zin, dankzij geluk en speling languit achterin.
Het doet me denken aan hoe ik als jongvolwassene met een vriend naar Calella la Costa reisde, dat we destijds van gekkigheid niet meer wisten hoe nog te zitten en passagiers nog mochten roken. Er was een klein toilet dat je enkel vloeibaar diende te gebruiken en een chauffeur die even na aankomst dronken naast het zwembad lag te slapen.
'k Heb geen idee meer hoe we de kilometers zijn doorgekomen, misschien iets met Tetris, de Hitkrant en dagdromen. Eenmaal daar bleek het hotel van het kaliber dat ik nu nooit meer zou accepteren, maar wij hadden de tijd van ons leven. Het kwam niet in ons op over het uitzicht op een binnenplaats met apparaten te klagen en ons af te vragen of er bedwantsen dan wel schone handdoeken waren.
We troffen een overdaad aan langwerpige kussens in onze kamer, ze bleken een goed fundament voor het nadoen van Michelin-mannen. Voor de rest was het ellenlang lopen naar het uitgaanscentrum en gebruikten we het strand enkel om er per ongeluk te verbranden. En o ja, we hadden twee excursies geboekt in het kader van ‘de horizon verleggen'; eentje naar een waterpretpark en de andere naar de provinciehoofdstad. We gingen er zonder al te veel voorbereidende kennis op uit en de Sagrada Familia zagen we slechts vanachter onze geblindeerde bus-ruit.
Tot op de dag van vandaag imiteren mijn reisgenoot en ik de touroperator die bij het Nationaal Paleis het woord ‘fonteinen' door de microfoon lispelde, en ja, dit geluid kunnen wij nog altijd gierend op elke waterpartij toepassen. Wanneer mijn dochter appt naar het ‘Palau Nacional' te gaan, kan ik het in een voicebericht niet weerstaan.
Ze heeft geen flauw idee wat ik bedoel, maar ik een volmaakt compleet gevoel. Daar we beiden zo verrukt de dag hebben geplukt op die ene plek, in een ander tijdperk, maar met ongeveer dezelfde lach en sproeten die als stippen aan de horizon zijn.
Als ze weer veilig thuis is, huil ik haar een dankbare fontein.