De mooiste gezichten van Zutphen
AlgemeenIn Zutphen begon fotograaf Frank Mossink ruim twee jaar geleden met het portretteren van opvallende stadsgenoten. Zijn fascinatie voor portretten deelde hij op social media, waar het snel aansloeg bij een breed publiek. Eind 2023 vierde Mossink zijn 100e portret, en vanaf dit jaar is de wekelijkse serie te bewonderen in Contact Zutphen-Warnsveld.
Door Frank Mossink
Deze keer ben ik te gast bij een bijzondere man in het kader van De Mooiste Gezichten van Zutphen. Deze heer heeft lange tijd een actieve rol gespeeld in de politiek, maar geniet nu van zijn welverdiende pensioen. Vorig jaar kruisten onze paden zich al in Dat Bolwerck, waarvan hij mede-stichter en penningmeester was. Nu mag ik zijn verhaal opschrijven.
Hij woont samen met zijn vrouw in een prachtig appartement aan de Noorderhaven. Terwijl ik van een kop koffie geniet, bewonder ik het schitterende uitzicht over de IJssel. Hij vertelt me dat hij geboren is in 1938, als een van zes kinderen in een niet al te streng gereformeerd gezin in Amersfoort. Op jonge leeftijd, op zijn zesde, kon hij al lezen en schrijven omdat hij een jaar eerder al naar een voorbereidingsklasje ging. Op de middelbare school liepen de zaken niet al te soepel omdat hij liever andere dingen deed dan leren, zoals sporten. Toch werd hij op zijn zestiende voorzitter van de schoolvereniging, een rol die hij later nog vaak zou vervullen. Uiteindelijk slaagde hij voor zijn eindexamen met hoge cijfers, maar wist nog niet precies wat hij wilde gaan doen. Kort overwoog hij theologie te gaan studeren, maar dat liep op niets uit.
Op zijn achttiende werd hij gevraagd om mee te doen in het LCGJ, een gereformeerde jongerenorganisatie uit de jaren vijftig. Hij werd staflid van kampen in diverse Europese landen en ging varen met zeilkampen in Friesland. Met die ervaring kocht hij met zijn toenmalige echtgenote een boerderijtje in Friesland en begon hij in 1964 zijn eigen zeilschool genaamd ‘Krekt oer ’t wetter’. De zeilschool, die in de winter dienstdeed als vormingscentrum, groeide uit tot een gerespecteerde accommodatie.
In de herfst van 1973 werd hij door de PPR gevraagd om deel te nemen aan een samenwerking tussen kleine progressieve partijen. Een half jaar later was hij fractievoorzitter van Progressief Sneek. Hij werd ook actief op landelijk niveau: hij zat in de partijraad, was voorzitter van de PPR en vervulde andere functies. In de late jaren tachtig groeide de samenwerking tussen de PPR, PSP en CPN. In het voorjaar van 1989 staakte het PPR-bestuur de onderhandelingen, wat leidde tot groot protest bij de achterban. Samen met onder andere Janneke van der Plaat uit Zutphen, organiseerde hij een spoedvergadering van de PPR-partijraad. Een motie om de onderhandelingen te hervatten werd aangenomen, maar het bestuur weigerde deze uit te voeren. Daarop besloot hij: dan doen we het zelf.
Inmiddels was het kabinet Lubbers gevallen. Binnen 14 dagen werden de onderhandelaars van de partijen het eens over een programma en een kieslijst. Tijdens een protestbijeenkomst op 19 mei 1989 in de Beurs van Berlage, mocht hij het resultaat presenteren en gingen fractie en partijbestuur van de PPR overstag. Met de door hem voorgestelde naam (hij werd campagneleider) behaalde GroenLinks zes zetels.
Door zijn vriendin raakte hij betrokken bij Zutphen. Helaas werd zij ziek en overleed enkele maanden later. Op dat moment woonde hij op een gerestaureerde Urker kotter (UK4) in Amsterdam. In maart 1990 las hij een advertentie waarin de gemeente Zutphen op zoek was naar een directeur van de Dienst Samenleving (onderwijs, cultuur, sport en sociale zaken). Hij solliciteerde en kreeg de baan. Van de kinderen van zijn vriendin kocht hij haar huis aan de Kolenstraat. In 1991 werd hij fractievoorzitter voor GroenLinks in de Eerste Kamer. Hij heeft beide functies dus tegelijk vervuld. Na zijn vertrek uit de Senaat (2013) was hij nog wethouder in Leiden.
Een leuke anekdote uit zijn tijd in Zutphen is dat hij eens een fantasie schetste over de oude binnenstad. Hij zag voor zich hoe de markten zouden kunnen veranderen in pleinen in de zomeravondzon, met gezellige terrassen, vrolijke mensen en tinkelende glazen.
“Door alles heen is water mijn biotoop geworden. Een leven lang is het een inspiratie voor mijn denken en doen. Alleen of samen varen maakt ruimte voor ontmoetingen, bewegen in een andere wereld, de beleving van de stroom, wind en altijd andere luchten, de traagheid van het varen en steeds weer zien hoe dat mensen verandert en meer open maakt.” Vorig jaar heeft hij zijn laatste schip verkocht aan een nieuwe liefhebber.
Het gesprek dat ik met hem had, stelde me voor een onmogelijke opdracht om alles wat hij vertelde terug te brengen naar de ruimte die ik heb voor dit artikel. Het was voor mij een mooie en inspirerende ontmoeting. Wellicht herkent u hem al van de foto; de man over wie ik het heb is Wim de Boer!
Facebook ‘Frank Mossink’