De slak een krachtpatser
Of ik even een bloempot wat naar rechts wilde verplaatsen, vroeg mijn partner. De plant stond de droogmolen in de weg. De regen van de laatste tijd was de slakken niet ontgaan. Ik greep dus aan beide kanten stevig in de rijkelijk aanwezige slakken. Niet prettig want slakken geven een glibberig, kleverig slijm af, dat haast niet van je vingers af is te krijgen. De slak is niet erg populair, zeker niet onder dahliatelers.
Toch heb ik wel respect voor de dahliavreter. Is de slak langzaam? Jazeker, maar wel een krachtpatser, want hij moet zich voortdurend aan zijn eigen kleverige spul onttrekken. Een slak staat langer stil bij zijn omgeving en kijkt goed om zich heen. Zouden wij ook wat meer moeten doen.
Maar de slak heeft ook een mindere eigenschap, die door de mens is overgenomen: wanneer er gevaar dreigt, trekt hij zijn ogen in of met andere woorden, hij sluit zijn ogen. Zijn ‘beleid’ is daarom niet aan verandering onderhevig.
Een eigenschap die vaak bij overheden wordt aangetroffen: de ogen sluiten om geen impopulaire maatregelen te hoeven treffen.
De gemeente zoekt een klimaatburgemeester met als doel om Nederlanders te inspireren zich in te zetten voor een beter klimaat. Hier wordt de spijker op de kop geslagen: het is een utopie om te denken dat wij het klimaat kunnen veranderen door allemaal technische oplossingen te bedenken. Er is een gedragsverandering voor nodig. Voor de overheid is hierin een leidende rol weggelegd.
De stikstofproblematiek wordt vooral nog gezien als een hinderlijke wetgeving die bedacht is door de geitenwollen-sokken-gemeenschap. Dat die mening heerst onder mensen die zich niet in de zaak verdiept hebben is begrijpelijk, maar dat de politiek, met name in een dorp als Winterswijk dat prijkt met de European Green Leaf Award, een defensieve houding aanneemt tegenover de te hoge stikstofdeposities is onbegrijpelijk.
In deze snel veranderende en onzekere tijd van klimaatverandering en teloorgang van de natuur, is de planning van een museum aan de rand van een natura 2000 gebied en de planning van een bedrijventerrein, alsof er niets aan de hand is, wel heel bizar. Met kunst en vliegwerk proberen om aan de normen te voldoen is het behalen van een mager zesje, waar minimaal een negen gehaald zou moeten worden.
Waar was het vak geschiedenis ook weer goed voor? We konden eruit leren. Dat klonk heel aannemelijk, maar in de praktijk komt er helaas weinig van terecht.
Voortbouwen op de ontwikkelingen in het verleden is doorvaren op een ondeugdelijk kompas en leidt onvermijdelijk tot schipbreuk. Juist deze gemeente zou voorop moeten lopen om nog te redden wat er te redden valt.
Laat de gemeente zich een slak tonen, met oog voor de omgeving, het gaat misschien wat langzamer, maar wel als een krachtpatser, die zijn European Green Leaf Award met trots mag voeren.
Stilstaan is allang geen achteruitgang meer. Van achteruitgang is sprake als je als gemeente je ogen intrekt en wordt ingehaald door wél bezorgde bevolking.