Hans Driesten. Foto: Frank Mossink

Hans Driesten. Foto: Frank Mossink

De mooiste gezichten van Zutphen

Algemeen

In Zutphen begon fotograaf Frank Mossink ruim twee jaar geleden met het portretteren van opvallende stadsgenoten. Zijn fascinatie voor portretten deelde hij op social media, waar het snel aansloeg bij een breed publiek. Eind 2023 vierde Mossink zijn 100e portret, en vanaf dit jaar is de wekelijkse serie te bewonderen in Contact Zutphen-Warnsveld.

Door Frank Mossink

Op een regenachtige zaterdag zat hij daar, met zijn pilsje en een sigaret onder de luifel van Café de Deur. Met zijn gekleurde bril, felle das en prachtige cowboylaarzen aan. “Mag ik een foto van je maken?” vroeg ik hem. Dat mocht en het resulteerde in een karakteristiek portret dat ik in kleur op mijn sociale media plaatste, hoewel het merendeel van mijn werk in zwart-wit is. Wat volgde was een warme stroom van reacties van mensen die benieuwd waren naar het verhaal achter deze markante man. Ik zocht hem op en nu mag ik jullie daarover vertellen. 

In zijn knusse woning word ik verwelkomd door hem en een klein hondje waarvan hij later vertelt dat het het liefste dier is dat er bestaat. De kamer staat vol met instrumenten, vooral gitaren en diverse vintage versterkers. Als hij begint te vertellen, blijkt hij al 40 jaar in Zutphen te wonen. Geboren in Utrecht en later verhuisd naar onder andere Gorinchem en Duitsland omdat zijn vader militair was. Later vestigde hij zich in Apeldoorn, waar hij 16 jaar woonde en de middelbare school volgde.

Voor de liefde verhuisde hij naar Zutphen en ging wonen in een monumentaal pand aan de Spiegelstraat. Zijn partner, ook een muzikant, gaf net als hij piano- en gitaarlessen. Van de jaren 1970 tot 1982 maakte hij deel uit van de Apeldoornse bluesband Flavium. In die tijd was deze band zeer populair, trad veel op en bracht een groot aantal platen uit. Waar hij het meest trots op is in zijn carrière, is de hit ‘Nightlife’ die hij met deze band heeft gemaakt. Hij noemt dit hun pièce de résistance, waarop hij gitaar speelt en zingt. De band bestaat overigens nog steeds. Af en toe treedt hij nog op met onder andere zijn vrouw, die bassist is, en een paar anderen, maar door corona is dat aanzienlijk verminderd. “Ik speel vooral nog voor de spiegel,” zegt hij met de nodige zelfspot. 

Ik vroeg hem of hij van jongs af aan wist dat hij muzikant zou worden, maar het antwoord is verrassend en tegelijkertijd typerend voor deze markante man. “Ik wist het niet, ik was het gewoon,” zegt hij. “Ik kon al heel snel piano en gitaar spelen en heb absoluut gehoor.” “Dat is een gave waar ik niets voor hoefde te doen, later ben ik naar het conservatorium gegaan om ook de muziektheorie die ik al beheerste, te leren.” “Ik wilde het geheim graag weten, bijvoorbeeld omdat ik sommige akkoorden zo mooi vond zonder dat ik snapte waarom.” “Door de theorie te bestuderen, ben ik dat gaan begrijpen.” “Hoe beter je iets weet, hoe meer je ermee kunt doen.”

Hij vertelt dat hij in 1950 is geboren en bewust de opkomst van Elvis en de Beatles heeft meegemaakt, evenals wat hij noemt de emancipatie van de tieners en de hippieperiode. In die tijd was hij heel netjes en ging gewoon naar school, was totaal niet revolutionair, zo vertelt hij me. “Ik ben wel pacifistisch, laten ze al die wapens maar inleveren.” “Als je dan moet vechten, doe het dan met woorden,” zegt hij.  Een andere passie buiten muziek vindt hij in wat hij het mysterie van de natuur noemt. Hij volgt de ontwikkelingen in de wetenschap ook met interesse, zoals wat er door DNA-onderzoek ontdekt kan worden. “Hoe een kakkerlak genetisch verwant is aan een pissebed of een chimpansee aan een mens.”

Tot slot vraag ik hem, net als de meeste mensen die ik portretteer, of hij een bucketlist heeft. Dat blijkt niet het geval te zijn, hij heeft dat niet nodig, heeft geen grote wensen. Hij vertelt me dat tijden toch steeds veranderen en dat hij gewoon met de tijd mee wil gaan. “Ik heb geen snode plannen,” zegt hij triomfantelijk. “Ik leef hier heerlijk met mijn vrouw.” “Als het droog is, ga ik soms naar de stad, lekker op een terras waar ik een sigaretje kan roken, bij voorkeur in het zonnetje.”

Tot slot pakt hij op mijn verzoek nog even zijn Fender Stratocaster en speelt behendig een paar prachtige akkoorden terwijl ik zijn foto maak. Ik besef dat ik te gast was bij een bijzonder mooi mens en ben er trots op om over hem te mogen schrijven: Hans Driesten! 


www.fotofrank.nl

Facebook ‘Frank Mossink’

Advertenties doorgeplaatst vanuit de krant